Պոեզիա

* * * Տարիքայի՛ն երեւի թե անքնությամբ Դարձած երկար գիշերվա խենթ ընկերուհին, Աչք փակեցի՝ երբ օրբացի լույսը թաքուն Ծիկրակում էր բարձիս վրա… Եվ այցելեց ինձ մի երազ. ով էր՝ դեմքը լավ չտեսա՝ Մի աշտանակ ձեռքս տվեց, բուրվառում էր որի վրա Մանկությունից այնքա՜ն ծանոթ մեղրամոմը… Նույն պահին էլ… հորս տեսա. Ծխարարը ձեռքին՝ կանգնած մեղվանոցում, Այնպիսի՜ մի հայացքով էր Նայում արդեն բաց փեթակին, Որ ասես թե մեղուների… քահանա է ձեռնադրված, Ու ձեռքինն էլ ծուխն է խնկի՛, Որով հավուր պատշաճին արդ օրհնաբանի պիտի Ոտքերին ու կնճիթներին ծաղկափոշի, նեկտար բերող Աշխատավոր մեղուներին: Դա՜ էլ ոչինչ… Գլխավորը վերջու՛մ եղավ. Դեռ հավեսով ճտպտում էր մեղրամոմը, Երբ…

Իմ գերեզմանին դուք չմոտենաք… Վ. Տերյան Ա Չգա՛ք, չլացէք իմ գերեզմանին, Դժգոյն ծաղիկներ չբերէք յանկարծ, Վերածննդի այս դամբարանում, Թողէք, որ ննջեմ անխառն ու հանդարտ: Թախծախեղդ լացով չմարէք միայն, Սէգ վերջալոյսի ցոլանքը պայծառ, Հեռու եմ հիմա հայեացքից ձեր գորշ, Որ թշուառամիտ նայում է անճար: Չգա՛ք, չլացէք երգերիս համար, Չսրբէք փոշին յոգնայոյզ դէմքիս, Հաւքերն են իջել տաք շիրմաթմբիս՝ Շուրթիս ծուարած բառը տանելու: Վերջին համբոյրը գողնալու համար, Ստուերի նման չընկնէք մարմնիս վրայ՝ Նուիրե՜լ եմ այն վեհաշուք երկնին, Ուր պիտի շողայ, որպէս շափիւղայ: Չգա՛ք սնուելու իմ հոգեհացով, Ու չբերէք ինձ մատաղացու գառ, Թողէք, որ նրանք ծաղկած դաշտերում, Կեանքի բերկրանքը արածեն անահ: Չգա՛ք եղերգի իմ…

ԱՐԵՎԱԾԱԳԻ ՁԵՌՔՈՒՄ Արևածագը Ճեղքում է խավարը, Խլում առավոտը Գիշերների ընդերքներից: Անդրե Շեդի ԹԻԹԵՌՆԻԿ Թղթե թիթեռնիկներ՝ համաչափ ծալված թևերով, ձեր թռիչքն ուղված է դեպի ապագա,ահավասիկ մշակված, վաղվա արշալույսների անորոշ ճակատագիր, տարողունակ, ամբողջական, հստակ գույների խառնարանում՝ պարզ հնչեղություն, համատեղված հակադիր երանգներով, աղմկոտ խնջույքներում. փխրուն հոգու ուղղագրություն՝ մեր ափի սեմաֆորում, բնակեցված ծանոթ աստղերով: ԱԿՆԹԱՐԹԻ ՉԱՓԸ Իրերի խաղաղությունը Հաճախ պարզ ուռենու մեջ է նրա խաղաղությունը, մի քանի իրեր՝ առանց շքեղության- ճոճվող բազմոցը խորը զամբյուղով ներքաշում է հաղորդակցության, իսկ մենք թողնում ենք պարզեցումը մեր ցանկությունների մի լուսավոր շեմի, ուր ճկվում են սարսուռները հետագայի: Աղբյուրը և վայրի խնձորենին Ջրի զանգվածի և քարերի միություն խնձորենու պաշտպանիչ կամրջի…

Արյունաքամ է արեւը լինում` Պատուհանից դուրս նետված մանկան պես, Իսկ խաբկանքը իր ոստայնն է հինում, Երկինքը սարդի մի ցանց է ասես: Ինքն իրեն բացեց կապանքը ստի, Ավարտվեց ամեն դիմակահանդես, Գայլը գայլն է նույն` բնույթով պատիր` Գառան մորթու մեջ, թե որջում անտես: Ատամը արյան համ առավ կրկին, Նորից երեւաց մռութը գայլի. Մգլոտ աչքերում վառվում է ուժգին Ենիչերական մոլուցքը վայրի: Ժանիքը խրել կողերը դարի Իր սեւ նախճիրն է տոնում անարգել. Չի ոռնում սակայն, շեյթանավարի Վնգստում է սուտ մերձության խոսքեր: Հողը դարձնենք բերդ… ԵՎ դուռ չբացեք` Ինչ թաթ էլ ցույց տան դռան նեղ ճեղքից… Սրբեք մամուռը, բառն ընթեռնեցեք, Արյուն է կաթում մեր ամեն…

* * * Բառը թաքնված տեսողություն է, երկմտանքը՝ չարձակված գնդակ, և… անհայտ զոհ: Հրանոթի աչքեր են հին թիրախներս` ժամանակից կտակ մնացած: Մորթված մանկան պահանջկոտ հայացք է վրեժխնդրությունը` մեր աչքերին ուղղված: Բռնաբարված զոհի հին ուրվական է հիշողությունս և խրամատի ներկա: Թիրախ փնտրելու համար ձեռքերս արկերն են հին հիշողության: Ուրվականի հետք է հրանոթիս փողը և ինքնաձիգիս հայացքը` արյուն պահանջող: Հին կրոնիս արյունն է վխտում ռազմադաշտում: Զոհված Վահագնի անցյալ է զոհված զինվորի ժամանակը, և արցունք` այլևս անցյալի դեմքին: Անցյալը արյան ժանգն է պատմության երակների և չարձակված գնդակի մեղքը: Սրանից հետո բառիս ներկան արյուն պահանջող արձակված արկիս ու գնդակիս հիշողությունն է դառնալու: * *…

ՎԻՐԱԾԱՂԻԿՆԵՐ Վիրածաղիկներ կան իմ ձեռքերի մէջ, Շուրթերիս վրայ աղօթքն է բուրում: Վշտի լճակում ձկներն են լողվոր, Նրանց աչքերում ձանձրոյթն է լողում: Երկինքը փռուել լոյսի հովիտում Մշուշի խոնաւ եղեամն է խմում Եւ վերջալոյսի թաղանթներով մուգ Թալկացող ստուերներն են գիշերում: Վիրածաղիկներ կան իմ ձեռքերի մէջ, Ձկների նման անշշունջ եւ լուռ: Աչքերիս վրայ թրջոցներն են հանգչող՝ Տեսիլքն է լողում նրանց յոյզերում: Իջնում է մուժը մթի սափորից, Ծնկած բեռների տքնանքն է կրում: Հայելու տարտամ, անգորով գրկում Օրուայ տենչանքն է անխռով մարում: Վիրածաղիկներ կային իմ ձեռքերի մէջ… ՏԱՐՓՈՒՀԻ Իղձերի չքնա՜ղ տարփուհի, Քո բուրմունքից գարշահոտ, Մարեց երազը բախտի: Փռուել ես մեղքի ջրերում, Յոյզերդ ես ծածանում պապագ:…

Քայլերս այնտեղ եմ ուղղում, որ ամեն ինչ անսովոր է ինձ համար: Տարօրինակ է՝ այսքան ժամանակ լողում ենք անորոշությունում ու չենք խորտակվում: Հայրենիք, միակ ձգտումս կերպարդ աղավաղումից փրկելն է: Մտքերս կախվում են հուշերի պարանից` ծայրից ծայր, իրականում ես ներկայում չեմ, կամ այնքան եմ այնտեղ, որքան քեզ համար ընկած տղաները: Ուրվական եմ, թափառում եմ անձավներում, ուր ասքեր են նիրհում ընկածների մասին: Հողը աղակալում է սպասման ճանապարհին: Մայրաքաղաքում բարձրացող շքեղ պալատները անբնակիչ են, ամեն իրիկուն նրանց պատուհաններին մոմեր եմ վառում, որ բոցավառվի սպասման հույսը: Խտացող գույներում ամենաշնչահեղձը ես եմ: Ամենաշատը ես եմ սպասում տղաների վերադարձին: * * * Մեղեդին, որ այլևս լսելի չէ,…