Պոեզիա

Ինը տղա Թոռան պապ եմ, Գարնան շունչ եմ, Ամռան տապ եմ, Աշնան բարիք, Ձմռան չարիք` Ձնաբուք եմ…. Յոթ թոռներս Արցախում են` Ղարաբաղցի, Եվ ինձ համար Կյանքը ախ չի, Տագնապ-վախ չի… Խինդ-բերկրանքս Վարարում են, Միտքս,ձեռքս Արարում են… Շուրջս պարեր, Երգեր, հանաք… Զույգ թոռներիս Ուղարկել եմ բանակ, Եվ դեռ ես միշտ Զորանում եմ, Ջահելանում, Երբ յոթ թոռս Ճարտարում են, Նրանք ինձ հետ Լավ պարում են, Միշտ ինձ հետ են, Ոչ թե առու, Վարար գետ են, Նրանք են իմ Կյանքի մուսան, Նրանցով եմ Երգիչ-գուսան, Բայց կուզեի, Որ գումարվի Թոռնիկներիս Հասմիկ, Սուսան… Շեն օջախով Նստենք հացի Երկու թոռս` Գոռս, Վանս, Դառնան տուն` Հայաստանս, Ու…

Սերգեյ ՍԱՖԱՐՅԱՆ ՆԵՄՐՈՒԹ * * * Խարույկի վրա ձեռքեր են տաքացնում և ոչ հոգի, Բաց թողեք հորիզոնները, արևը մեռնելու սովորություն ունի, Լուսինը` անվերջ ծնվելու… Տվեք երկինքը, ամպերից պահանջ ունեմ: Կամենում եմ դառնալ պահի ազատության մարտիկը: Ես Կիկերոնը չեմ, բայց կքանդակեմ ամեն ինչ ամպերի վրա, Միայն թե ամպերը կեղտոտված չլինեն … Սիրում եմ երկնքի գույնը, Այն խոսում է իմ հոգու հետ: * * * Չէ … Սա ամենևին էլ ճակատագրի թելադրանք չէր, Ոչ ոք քեզ չի ստիպել պատերազմ հայտարարել զույգ-զույգ տասնյակ աչքերի: Սերը, իհարկե, պատերազմներ շատ է սիրում, բայց քո պարագայում այն արդեն թատերաբեմի է վերածվում. բոլորս մեկի համար…

Մեր հի՜ն, հնամյա՜, մեր երկի՜ր հայոց, Չես դառնա երբեք այլևս վայոց: Չե՜ս անթեղվի էլ մոխիրների տակ, Չե՜ս եղեռնվի էլ՝ կարմիր թե ճերմակ: Էլ զոհ չե՜ս գնա նախճիրին վայրի, Էլ կուլ չե՜ս գնա երախում գայլի: Ոսոխն էլ հազի՛վ կգա քեզ վրա,- Ջարդեցի՜նք մարտում մռութը նրա: …Մեր հի՜ն, հնամյա՜, երկի՜ր մեր հայոց, Էլ չե՜ս կորչի դու ոտքի տակ այլոց: ՏԽՈՒՐ ՆՈՐ ՏԱՐԻ Եղբորս՝ Անդրանիկին Պատել է սիրտս մի հի՜ն դառնություն ու քե՛ն, Եկել չոքել է բակում Նոր տարին արդեն: Եկել՝ չոքել, ուր-որ է՝ դուռս կբախի, Սամվել տղաս կբացի դուռն առանց վախի: Եկել՝ չոքել է, սակայն եղբայրս չկա: Բայց թվում է՝ ուր-որ է,…

Մոնթե Մելքոնյանին Ավարայր էր մեր Արցախում Նոր Վարդան էր մեզ հարկավոր, Ճակատագիրն հայոց ազգի Վթարվել էր, ինչո՞ւ, ովքե՞ր… Եկավ հեռվից՝ այր մի արի, Զինվեց, զինեց ու ելավ դաշտ, Ասավ, ելե՛ք, ելե՛ք, տղերք, Գոյամարտն է մեր ինքնության: Ելան քաջեր, թիկունքվեցին, Թիկունքվեցին և հաղթեցին, Որ Արցախը՝ հայոց արծիվ. Արթուն հսկե հայոց ազգին: * * * Արցախը սիրո բառարան է Թարգմանիր, պոետ, նրա տողը թանկ, Աշխարհը ունի հայացք սևեռած Այս փոքրիկ ու մեծ երկրին սիրառատ: Աստված է նրա թարգման հանճարը, Աղոթքի ծնկած ժողովուրդ ունի, Եվ բանակ ունի զգոն ու արի՝ Արցախը հույսի Ավետարան է… * * * Գնա՛նք զինվոր մենք թևանցուկ Դադիվանքում մոմեր…

Ռազմական բժշկուհի Աղավնի Սահակյանին Հրեշտակի թևը սպեղանի՜ է… Բառը ամենակարևո՜ր դիրքն է: Եվ ցավը սլանում է լույսի արագությամբ: Եվ օրագրի էջ է եզրը ճանապարհի: Դու գրում ես լույսով Հորիզոնի- հրեշտակի արյամբ, և ճանապարհորդո՜ւմ է հոգուդ աշխարհում աղոթքը Լույսի: Եվ անկշռելին ճի՜չն է Անհունի: Որպես աղբյուր՝ բխո՜ւմ է հորովելը հետքերից հրասայլի: Եվ հիշողության լուսանցքն է կակաչը երազի: Եվ հրեշտակի թևերի լո՜ւյսն է բացվում… ԱՆՀԱՅՏԻ ԸՆԹԱՑՔԸ Բառն եմ գիշերային, ասուպն եմ ոգու: Կարմի՛ր էր մրմուռն անհայտության: Դուռը նոր էր բացվում, երբ տեսա՜ ձնծաղիկն Անհունի: Փնտրո՜ւմ էի պատուհանը ազատության, փնտրում էի տողերիս շնչառությա՜մբ: Ես համբուրեցի հորիզոնի ճյուղին պայթող բողբոջները և ըմբոշխնեցի հա՜մը Անհայտի…

ձմռանը ոչ ոք պատրաստ չի լինում ոչ մի ժամանակ ոչ ոք չի սպասում նրան անհամբերությամբ բայց նա գալիս է և մարդիկ պատսպարվում ճարահատյալ սիրով սկսում են երգել առաջին ձյունը հետո երկրորդը հետո երրորդը հետո մնացածը անգամ ձմռան խեթ-խեթ նայող աչքի առաջ փնտրում գարնանականաչ մի եղևնի են բերում տուն նրանից կախում գույնզգույն մեքենա-խաղալիք գույնզգույն ռմբարկու-խաղալիք գույնզգոււյն մարդ-խաղալիք ու քաղցրավենիքներ և այլն ու ծառի շուրջ համատեղ երգ ու պարով ճիչ ու գոչյուններով վերհիշվում են տարիները քարանձավային թռչունները չեն տրտնջում թե ծխնելույզներ չկան տաքանալու համար քանի որ բոլոր օջախներում «Բաքսի» է վառվում թե մի հատիկ կորեկ կամ հացի փշուր չեն գտնում գետնին, հովիվները…

ՀԱՅՐԵՆԻՔ ԻՄ ՍԵԳ Քո վեհությունը իմ երգին անցավ Ու երգս դարձավ թևաբաց արծիվ, Քո ջերմությունը իմ երգին անցավ, Ու երգս դարձավ հրե-հրածին: Աղբյուրիդ երգը իմ երգին անցավ, Ու երգս դարձավ կարոտի կարկաչ, Զինվորիդ վերքը իմ երգին անցավ, Ու երգս դարձավ արնավառ կակաչ: Քո աղն ու հացը իմ երգին անցան, Ու երգս դարձավ երդման աղ ու հաց, Քո ցավն ու լացը իմ երգին անցան, Ու երգս դարձավ հույսի լուսաբաց: Համբերությունդ իմ երգին անցավ, Ու երգս դարձավ համբերության դաս, Ցասում եւ վրեժդ իմ երգին անցավ, Ու երգս դարձավ Անդրանիկված Ասք: Շեփորիդ կանչը իմ երգին անցավ, Ու երգս դարձավ զինվորյալի զենք, Թրիդ շառաչը…

ՀԱՅՐԵՆԻՔ Իմ ու քո միջեւ Խաչուած մի հայրենիք, Նահատակներ հանգչող Քարափներում կեանքի: Գայլանման խոռոչներից բուսած Յառաչանքներ ոգու Եւ խորանարդուող վիհը տառապանքի: Լեռնապսակ տարածութիւնն օրօրո՜ղ արեւ, Վերից թափիր հուր, թափիր խաչ Ու թափիր ծես Եւ օղակիր մթնող աչքը օրուայ Յաւիտենութեան ջահին բոցավառուող Ու պատարագիր նրանց շարականով լոյսիդ: Իմ ու քո միջեւ Խաչուած մի հայրենիք` Հրեշտակաթեւ ճախրանքը ինքնազոհումի… ՊԱՏԵՐԱԶՄ Երկնքի գունատ դեմքից Դալկադեմ աշնան մի տերեւ ընկաւ սեղանիս, Իբրեւ գալիքից ցուրտ մի օր … ՏԱՊԱՆԱՔԱՐ Իրիկնացող օրը թռչունների բարձունքներից իջաւ ու փռուեց Փշալարուած հայրենի հողին: Յետո յեկան սեւազգեստ կանայք, Լուռ լաց եղան յիշողութեան դեմքին` հեռացան: Տապանաքարը շնչում է հեռացող մօր ոտնահեւքը… ՅՈՒՇ…

Լույս է տեսել Նորեկ Գասպարյանի «Երկնքից ընկնող գույն-գույն խնձորներ» վերնագրով գիրքը, որում տեղ են գտել հեղինակի նոր բանաստեղծությունները: Թվով տասներորդ ժողովածուն բանաստեղծը հրատարակել է յոթամյա ընդմիջումից հետո միայն: Արցախի գրական ընտանիքում ասում են, որ գրչակիցներն ու ընթերցողներն այս անգամ երկար են սպասել Նորեկ Գասպարյանին, հետո ընթերցում գիրքն ու համոզվում` բանաստեղծը ներքին կուտակումների շրջան էր ապրում: Ինքը բանաստեղծը չի բացառում, որ ստեղծագործական կյանքում նմանատիպ դադարներն անհրաժեշտ են: Այդպես գրողն ընթերցողին ներկայանում է նորովի` նոր ասելիքով ու առանց կրկնությունների: Գրքում հեղինակի նոր բանաստեղծություններն են` հայրենիքի, սիրո, կարոտի և այլ թեմաներով: Բանաստեղծն անկեղծ է` այս տարիքում էլ շարունակում է երազել ու կյանքում տեսնել…

Լրացավ բանաստեղծ, արձակագիր, ԼՂՀ վաստակավոր լրագրող Դավիթ Միքայելյանի ծննդյան 65-ամյակը: Շնորհավորելով նրան այդ կապակցությամբ, մաղթում ենք քաջառողջություն, ստեղծագործական նորանոր հաջողություններ, անձնական երջանկություն: Ստորև մեր ընթերցողներին է ներկայացվում Դ. Միքայելյանի հետ բանաստեղծուհի Սոնա Համբարձումյանի ունեցած զրույցը: -Նախ կցանկանայի այդ առթիվ շնորհավորել իմ և Ձեր բոլոր ընթերցողների անունից: Ու, քանի որ նորերս հեղինակած 17-րդ գրքի` «Խորհրդավոր ժամադրություն» երգիծական պատմվածքների ժողովածուի ծնունդը համընկավ Ձեր ծննդյան տարեդարձի հետ, կուզենայի անդրադառնալ առաջին գրքին: -Շնորհակալություն շնորհավորանքի խոսքերի համար: Հայտնի ճշմարտություն է, մարդը, երբ տարիք է առնում, հետադարձ հայացք է ձգում` փորձելով կշռադատել և խորհել արած-թողածի շուրջ, թե ինչ է տվել այս երկրին, ինչ է թողնում: Սովորաբար՝…

ԶԱՐՄԱՆՔ Մեր կորուստների, մեր ցավի դիմաց Աշխարհն իր խոսքի իլիկն է մանում, Աշխարհասփյուռ իմ հայ ժողովուրդ, Ասա, այս ցավին ո՜նց ես դիմանում։ Այդ ի՜նչ սիրտ ունես, ի՜նչ համբերություն, Որ քո ծով ցավը դնելով մի կողմ, Մարտնչում ես հար, որ չար աշխարհում Չլինի երբեք արյան պտտահողմ։ Որ ոչ մի մանուկ որբ չմեծանա, Որ մարդը դառնա եղբայրը մարդու, Որ Աստված ինքն էլ մի քիչ մարդանա, Թե չէ` մարդկանց մոտ խոսքը չի անցնում։ ԵՐԱԶ ԻՐԱԿԱՆ Առաջին անգամ իմ երազի մեջ Սիսի սրբատան դուռն էի բացում, Մոմերը ձեռքիս մտել էի ներս, Ոչ աղոթող կար ու ոչ հիացում… Սիրտս վեր թռավ, խփեց պատեպատ, Գաղթի ճամփա…

Մելինե Թովմասյանը սովորում է ԱրՊՀ բանասիրության ֆակուլտետի հայոց լեզվի և գրականության բաժնի IV կուրսում: «Միջավայրը,- գրում է Մելինեն,- որտեղ մեծացել եմ, անսահման քնքշանք ու ջերմություն է տվել ինձ»: Նրա մանկությունն անցել է Մարտակերտի շրջանի Ներքին Հոռաթաղում: Բանաստեղծություններ գրում է III դասարանից: Նա մասնակցել է մի շարք ստեղծագործական մրցույթների և արժանացել պատվոգրերի: Մելինեն պարբերական մամուլում բանաստեղծությամբ հանդես է գալիս 2008 թվականից: *** Ասում ես՝ ծաղիկ եմ, Ու չես ասում՝ ինչպիսի. Թերթերս ինչ գույն ունեն, Եվ արդյոք թերթեր ունե՞մ, թե՝ ոչ… Այսօր ես ինձ իմ ցողի, իմ կաթիլի մեջ տեսա. Մեկ թերթիկ ունեի լոկ Ու այն էլ՝ անունովդ ապրող, Բայց ես մի…

1 2 3 4